Festival Treme a Terra. ADN obreiro

Festival Treme a Terra. ADN obreiro

Vai no Adn. Podemos construir un buque de miles de toneladas a quendas de 12 horas e, no que queda de xornada, desenhar a porta dun galinheiro cun somier metálico e ferralla de estraperlo.  

Escóitase un bocinazo. Miles de pasos por percorrer. Aquela manhá había manifestación e xa perderon a conta. A máquina está parada. Depresión colectiva chamada reconversión. Madrugón de frío e pitillo húmido á porta do asteleiro. Desta volta algúns levan pneumáticos coma quen ata a bolsa do almorzó debaixo do brazo. Dun saco de 50kg de farinha de forza de Harineras Villamayor albíscanse as varillas das bombas de palenque. Hoxe o fogueteiro non agardará a que saia o santo da misa. Puños apretados, avanzan rápido. Non hai unha cabeza nítida na marcha que permita albiscar unha pancarta. Non vinheron paracaidistas dende Compostela ou Madrid. Mesmo os líderes sindicais están dispersos. Non hai declaracións á prensa. Hoxe as palabras son mudas e as voces baixas. Hai silencios que se escoitan a ducias de quilómetros. Lume de barricada e na ría xa cheira a goma queimada. Berros de ánimo dende as fiestras quentan o peito. A túa crianza quedou na casa. O ambiente era tenso e a policía non tardou en aparecer. Distancia prudencial. Saben que temos unha poción máxica que nos fai invencibles. O cerebro. Isto xa o dixo La Polla Records. Alporizado és quen de converter un tubo de 60 milímetros nun lanzafoguetes de palenque. O tiracroios que lle fixeche aos netos reconvertido en arma de resistencia. Iso si que é unha reconversión. Non pasarán. Hoxe vinheche a plantarlles cara. Non tedes medo. A vida ensinouvos a combater. Conhecíchedes a Amador e a Daniel e do naval da ría sairon ilustres guerrilleiros da IV Agrupación. E tantas outras. Lémbraste de teu pai a quen o amianto lle secuestrou os pulmóns e a vida. Ese día repartíchedes vós o campo de batalla. Aguantáchedes en pé até que non había inimigo. Ningún responsábel político quixo unha carnicería con horario de telexornal. Agora cae a choiva. Toca a retirada a casa. Foi a derradeira bafarada. Logo vinheron os luns ao sol.  Desartellaron o movemento obreiro organizado. Para ti aquel día foi a derrota máis dura. Por ser a derradeira. E sen sabelo non fixéchedes máis que ganhar outra  batalla. Unha que non se diu en ningunha barricada. 

Sodes semente revolucionaria. Aquí estamos. Escribindo isto e organizando este festival na vosa honra. En cada sobremesa mamamos espírito obreiro. Cando chegou a loita nas minas sabiamos  quenes eran as túas companheiras. Cando chamaron privilexiadas ás estibadoras sabiamos que as estaban intoxicando. Con cada loita obreira, sexa en Amazon, Alcoa ou Leite Celta sabemos cal é o noso bando. Non perdíchedes guerra ninguna. Pasáchedes a situación de reserva. Tamén sabemos que cando chegue a hora pecharedes de novo o puño. Somos as netas das obreiras que non puideron matar. Isto tamén o dixo La Polla Records. 

Festival Treme a Terra. 8 de decembro. Pontedeume.

Compartir:



Festival Treme a Terra. ADN obreiro